Itaka


Ciemność już taka,
Moja Itaka
Jasna gwiazda
Naprzód!
Blaskiem wcale nie płoną moje oczy,
Ale jasnego żagla sercem jestem,
Naprzód!
Przez krzyk zmieniona Scylli i
Harybdy,
Ciasno tu jakoś między wami dzieci
wczorajszej naiwności mojej,
Tak za nią tęsknię, taka była moja,
Patrzę Itaki ramiona otwarte,
Dom mój.
Ten powrót nazwę kiedyś morzem.
Monika A.Gąsiorek
Z tomiku „Obietnica Czas Próby”

Możliwość komentowania jest wyłączona.